W jaskini musimy zdołać dwie drabiny.
Trasa zwiedzania Grupa turystów przy Kvapli rožňavských jaskyniarov.
Pierwsze jezioro zdołamy za pomocą przemościenia linowego.Przejście przez Wielki kanion ułatwiają drewiane kładki.

Jaskinia Krasnohorska jest typem fluwiokrasowej , wywierzyskowej jaskini. Znaczy to, że jest końcową częścią systemu jaskiniowego, którym przechodzi podziemny potok Buzgó. Wytworzona była  rozpuszczaniem i wypłukiwaniem dolomitów i wapieni. Aktualnie zbadanych jest 1556 metrów podziemnych pomieszczeń tego systemu.  Dla publiczności udostępniona jest trasa o długości około 450 metrów. Prowadzi  ona do Sali Olbrzymów i spowrotem. Ze wzglęgu na charakter jaskini, większość trasy zwiedzania prowadzona jest nad podziemnym potokiem a częściowo po jego brzegu. Trasa opuszcza potok wyłącznie w częściach zawałowych ( Veľký vrch, Abonyioho dóm) jak również w Sali Olbrzymów. Trasa zwiedzania jest zbudowana jako lekka konstukcja z minimalnymi wpływami na morfologię podziemnych korytarzy. Zwiedzający przekonują przeszkody naturalne jaskini za pomocą drewianych kładek, drabinek, jak również linowych przemościeni. O ile to umożliwia charakter jakini, trasa ta prowadzi bezpośrednio po terenie jaskini. Trasa zwiedzania jest odpowiednia niemal dla każdego. Dzieci do lat ośmiu bierzemy do jaskini w drodze wyjątku, a to jedynie wtedy, kiedy każde dziecko ma do dyspozycji jednego przewodnika, który go zabezpiecza, jak również dorosłego, który go prowadzi. Dzieci w wyższym wieku są w stanie władać przejść trasę tę bez problemów.  Trasa ta wymaga jednak od zwiedzających sporej dawki gibkości. Dlatego też, znacznie otyli turyści mieli by rozważyć swoje fizyczne możliwości, szczególnie że przejście dla takich osób utrudniają wąskie miejsca na trasie.



(c)  RNDr. Jaroslav Stankovič

Co możecie przeżyć i widzieć podczas wycieczki

W przeszłości stary młyn wodny napędzały również wody z jaskini.
Do jaskini prowadzi ścieżka edukacyjna.
Wstęp do jaskini znajduje się w odległości 800 metrów od pensjonatu Jozefina. Do jaskini dostaniemy się ścieżką edukacyjną, zaczynającą się na skrzyżowaniu we wsi a kończącą się w altance obok jaskini. Zamierzeniem ścieżki edukacyjnej jest poznawanie jaskiń Krasu Słowackiego jako części  światowego dziedzictwa przyrody. Ścieżką przechodzimy przez most na rzeczce Čermošni oraz około młyna wodnego, króry w przeszłości napędzały jej wody. Aby w zimie młyn nie zamarzł, do wody napędzającej go była domieszana woda z wywierzyska jaskini, która ma cały rok temperaturę 9° C. Aktualny wstęp do jaskini znajduje się obok wywierzyska Buzgó, które było objawicielskim wstępem. Speleologowie dostali się do jaskini 1964. 07.18 po zniżeniu poziomu wody o około 2 metry. Objawicielski wstęp znajduje się w środkowej części obrazka

Wywierzysko Buzgó.

Różne ciekawe rzeczy możemy spotkać również po drodze do jaskini. Po przejściu obok młyna, wstępujemy na tereny parku narodowego Slovenský kras. Dalej idziemy leśnym chodnikiem przechodzącym u podnóża północnego zbocza Silickej planiny. Przechadzka tym terenem jest przyjemna szsczególnie na wiosnę, kiedy las jest pełny kolorowych kwiatów. Po 10 minutach spaceru dojdziemy do kapliczki Zjawienia Panny Marji. Pierwsze notatki o kapliczce, postawionej na pamiątkę zjawienia się Panny Marji, pochodzą z 1748 roku. W tym czasie po pożarze była przy bocznym żródełku z jaskini postawiona nowa kapliczka jako pamiątka zjawienia się Panny Marji dwom miejscowym dziewczętom. Aktualny stan areału jest dziełem miejscowych rzeżbiarzy, którzy zrekonstruowali areał w 2000 roku. W pierwszą niedzielę po 15-stym sierpniu w areale kapliczki jest coroczny odpust. Sprzed kapliczki jest jedna najpiękniejszych panoram z perspektywą na zamek Krásna Hôrka. Panorama ta była powodem zmiany nazwy jaskini, która przedtym nazywała się Buzgó.

Do jaskini idziemy po chodniku na skraju lasu.
Na wiosnę w lesie co tydzień kwitną inne kwiaty.
W panoramie widzianej z przed kaplicy jest i zamek Krásna Hôrka.
Zamek Krásna Hôrka .
Kapliczka Zjawienia się Panny Marji.
Trawertyny mają porowatą strukturę.
Trawetynowe tamy.

Od kapliczki do jaskini to już tylko 80 metrów. Trasę tę przekonujemy obok potoka pełnego trawertynowych (pianowych) nanosów, które były wytworzone z wody wywierzyska Buzgó. Nanosy te wytwarzają wachlarzowite jeziorka o promieniu około 60 metrów.  Pianowy trawetyn (martwica wapienna ) to wapieniec występujący w słodkiej wodzie, wytwarzający sedymenty w wyniku zniżenia koncentracji dwutlenku węgla w wodzie wyciekającej z jaskini. Pomocne w procesie sedymentacji są również rośliny i mchy. Trawertyn byl doniedawna cennym materiałem budowlanym. Z tego powodu znaczne ilości nanosowych brył trawerty- nowych były zniszczone w wyniku eksploatacji materiałów budowlanych. W okolicy zostal jedynie nanos z wywierzyska Buzgó, ponieważ nie był stosowny do eksploatacji. Nanos ten wywija się stale i corocznie przybywa nowa warstwa.

Trawetynowa kaskada wywierzyska Buzgó.
Do jaskini wstępuje się sztucznym tunelem.
Instrukcje przed zwiedzaniem są dostateczne i zrozumicielne.

Aktualnie do jaskini wstępujemy sztucznym wejściem – upadnicowym chodnikiem długości 80 metrów, który wydrążyli górnicy w 1982 roku. Jest to już drugie sztuczne wejście do jaskini, które służy jednoczśnie jako upust w przypadku wód powodziowych, dzieki czemu obniża on zatopowy poziom jaskini. W wyniku czynności objawicielskich poziom wody w jaskini był sztucznie zniżony o dwa metry, dzięki czemu speologowie usunęli kilka syfonów.


Większa część trasy zwiedzania prowadzi po drewianych kładkach nad wodą.  Stopniowo zwiedzający zyskają równowagę, ewentualnie pomagają sobie w jej zyskaniu pomocą rąk. Na początku trasy możemy również widzieć egutacyjne wieżyczki, które powstały w wyniku działalności wody na gliniaste sedymenty dna. Między najciekawsze ozdoby we wstępnej części jaskini należą również gliniaste naciekowe wytwory ( aż 97% CaCO3).  Ich geneza do tej pory nie była jednoznacznie wyświetlona. Prawdo- podobnie związana ona jest z wpływem powietrza z zewnątrz, które przyspiesza krystalizację wapieńca rozpuszczonego w wodzie.

Egutacyjne formacje powstały po objawieniu jaskini.
W innych jaskiniach nie ma trawertynowych stalaktytów.
Chodzenie po kładkach nie jest problemem nawet dla dzieci.
Turyści oczekujący na zwiedzanie narazie jeszcze się śmieją.
Pasek asekuracyjny chroni zwiedzających przed spadnięciem do wody.

Jeziora w jaskini zdoławamy za pomocą przemościeni linowych. Jeśli nawet dla większości zwiedzających jest to rzecz nieznana, większość zwiedzających nie ma z tym większych problemów. Ważne jest odważyć się śmiało wyruszyć i rześkim krokiem przejść na drugą stronę. Obciążenie lin w wyniku ich napięcia w równinie poziomej, jest bardzo wysokie. Dlatego też zwiedzający przechodzą po nich pojedynczo. Bardzo ważne jest również to, by liny były obciążone równomiernie. Nie trzeba się jednak bać, a i ewentualna kąpiel może być ciekawym przeżyciem. Jak narazie udało się to tylko jednej zwiedzającej, która i po nieplanowanej kąpieli zdołala calą trasę zwiedzania.  

Trawers po linach przez Pierwsze jezioro. Przy pierwszym przejściu czuć pewien stopień napięcia.
Po zdołaniu Pierwszego jeziora trasa prowadzi wysokim korytarzem nazwa- nym Veľký kaňon  ( Wielki kanion ). Wbrew temu, że jest to potężny poziomy korytarz, zwiedzający muszą i tu przejść przez kilka przeszkód. Główną przeszkodą jest zawalisko Veľký vrch ( Wielka góra ),  które przegrodziło korytarz, wytwarzając barierę o wysokości 8 m. Niewy- starczy to, że konieczne jest wyjść na nią i zejść z niej, ale na wierzchołku musimy przecisnąć się przez najwęższe gardlo trasy zwiedzania. Szczuplejsi przechodzą lekko, ci mnej szczupli muszą się trochę pomęczyć. Wielki kanion ma 180 m długości a jego średnia wysokość wynosi 12 m. Skały, które ją tworzą, do dolomity gutten- steinskiego typu. Z tego też powodu brakuje tu naciekowych ozdób. Ciekawa jest i geneza tego korytarza. Resztki pierwotnego podwodnego krasowego kanału znajdują się z boku tektonicznej szczeliny, na której wytworzył się Wielki kanion.
 Wielki kanion jest wytworem w dolomitach.
Cieśnina na Veľkom vrchu ( Wielkej górze ) może być przeszkodą dla kogoś.
Wielki kanion to potężny i z punktu widzenia genezy interesujący wytwór.
Zejście z Wielkej Góry ( Veľkého vrchu ).
W jaskini jest niepowtarzalna atmosfera.
Unikalne korality manganowe.
Drugi trawers zwładniemy już z uśmiechem.
Raptem zdałoby się, że znależliśmy się w innej jaskini. Zamiast wąskiego kanionu otwiera się przed nami Abonyiho dóm. Jest to sala wysokości 40 m, rozkładająca się na przestrzeni 30 x 40 m. Zwiększyła się i ilość naciekowych form, szczególnie cieka- wych kształtem koralitów. Ewene- mentem jaskini Krasnohorskej są kalafiorowite korality, które powstały pod wpływem manganowych mine- rałów – todorokitów.  Minerały te wytwarzają w Abonyiho dómie war- stwy aż do grubości 10 centymetrów.  Teraz czeka na zdołanie przeszkoda alpinistyczna. Trzeba się dostać na dno komory. Najłatwiej dostać się tam systemem kominowym, zsuwając się wązką szczeliną, albo poręczo- waniem w dół za pomocą łańcucha. Po zejściu musimy przeleźć pod orgomnym zwalonym ułomkiem nacieku a następnie za pomocą linowego trawersu przejść ponad Drugie jezioro z piękną zieloną wodą. Z prawej strony wcieka do jeziorka mały potok, który odwadnia tereny powierzchni Silickej planiny. Powierzchnia ta znajduje się 250 m wyżej niż jeziorko. Drugie linowe przemościenie jest cięższe i wyższe, ale doświadczenia z poprzedniego przejścia pomogą nam przejść i tę przeszkodę. Za jeziorkiem potok płynie wązką szczeliną a z kaskady woda spada bezpośrednio do jeziorka.  Abonyioho dóm to ogromna imponująca sala.
Wejście do Sali Olbrzymów ( Siene obrov ).
Sala Olbrzymów ( Sieň obrov ) jest bogato ozdobiona różnymi naciekowymi formami.
Pizoidy – perłowce- są rzadszą formą koralitów.

Sala Olbrzymów jest największą z sal w jaskini. Swoją nazwę dostała od ogromnych nacieków, które tworzą się w niej dzięki unikalnym wodno – klimatycznym warunkom.  Gigant sali   Naciek Rożniawskich speleologów wyrósł na ruinach swojich poprzed- ników. Sala ta jest bogato ozdobiona różnymi naciekowymi formami, co podkreśla jej wyjątkowość. Spot- kamy tu cały szreg ozdób, drobne korality, przepiękne heliktyty, aż po kilkumetrowe stalaktyty i kolumny, z których największą  jest Kvapeľ rožňavských jaskyniarov, której wysokość wynosi 32,6 m. Kolumna ta była doniedawna zapisana w księdze rekordów Guinessa, jako największa naciekowa kolumna na świecie. Gdyby to była prawda, był by to ogromny paradoks, ponieważ nacieki rosną najszybciej w paśmie tropicznym. Jeśli nawet w czasach dzisiejszych znanych jest na świecie kilka większych nacieków, to w umiarkowanym paśmie klimatycznym naciek ten jest unikalnym dziełem przyrody.

  Jego oriętacyjna waga jest około 2 000 ton. Naciek narósł w ostatnym  etapie geologicznym holocenu. Możemy to twierdzić dzięki temu, że warstwa powierzchniowa jego poprzednika była badana i jej wiek był określony na 13 tysięcy lat. Z tego wypływa, że Kvapeľ rožňavských jaskyniarov  jest młodszy.  Przybywa mu rocznie 130 – 150 kg masy
Kvapeľ rožňavských jaskyniarov – Naciek Rożniawskich speleologów.